Hieronder vindt u alle informatie die wij hebben ontvangen van deze choreograaf of choreografe (Als er bij contactinformatie niets staat dan hebben wij nog geen toestemming gevraagd aan de choreograaf of hebben we nog geen contact kunnen opnemen en staan alleen de dansen op de site),
op de links hieronder kunt u klikken waarna u rechtstreeks naar de juiste regel toegaat.

Foto, Biografie, Contactgegevens, Link naar dansinfo, You Tube Filmpjes, Dansen geschreven met?

Goh, ik kan me niet goed meer herinneren wanneer ik met line dancing begonnen ben. In ieder geval kan ik niet meer voorstellen hoe mijn leven er uitzag zonder line dancing. Als ik er nog eens goed over nadenk en diep graaf, denk ik dat in het 1993 was, dus laten we daar maar beginnen. Line dancing veroverde toen heel Australië. Ik herinner me nog dat er veel gepraat werd over deze gekke vorm van dansen, waarbij mensen in rijen dansen, alleen. Met veel kicks en YEEHAH!’s. Hoewel ik het wel interessant vond, dacht ik er verder niet meer aan totdat ik bij mijn schoonfamilie n Melbourne op bezoek was. Zij gaven vijf keer per week ballroom danslessen en hadden net een les line dansen opgenomen in hun programma omdat er zoveel vraag naar was. Ik was altijd al een grote fan van country muziek geweest en line dancing had me meteen te pakken. Nog voor dat we weer naar huis, naar ons boederijtje  in Toowoomba in Queensland, gingen waren mijn partner Anneke en ik beiden fervente line dansers geworden. We werkten toen allebei in de verpleging en omdat vanaf onze boerderij uren rijden was naar het ziekenhuis, hadden we het altijd erg druk. Dat was een bewuste keus om dat het plattelandsleven goed bij ons paste en de rust de moeite van het vele rijden meer dan waard was.

Line dancing was al een belangrijk deel van ons leven geworden, toen we later zelf les gingen geven in 3 kleine stadjes bij ons in de buurt. De lessen werden echt populair en we vonden het heel leuk om te doen dus al snel begonnen we ook les te geven in Toowoomba. Ons leven werd toen een hectisch ge-race van ziekenhuis naar line dance lessen en weer terug, en tussendoor verzorgden we dan nog wat koeien tijdens de droogtes en gaven we de netgeboren dieren de fles. Het was belachelijk druk, maar we vonden het heerlijk.

Toen begon ik ook zelf dansen te schrijven. Ik probeerde ze uit in de keuken of gewoon in mijn hoofd als ik onderweg was. Dat lukte eigenlijk best goed en ik merkte dat ik de nieuwe dans gewoon onthield tot ik weer thuis was en hem op kon schrijven. Veel dansen die popluair zouden worden zijn zo geschreven. Ons leven was hartstikke druk en we waren dolgelukkig. Ik dacht dat dat altijd zo zou blijven… maar helaas.

Eind 1998 werd Anneke ziek en opgenomen in hetzelfde ziekenhuis waar we werkten. Naar een paar dagen werd ze weer ontslagen maar met het advies het een tijdje rustig aan te doen. De symptomen werden toegeschreven aan onze veranderde life style en we hoopten dat het vanzelf weer over zou gaan. Dat bleek jammer genoeg niet het geval en die vier maanden waren een hel voor Anneke want ze moest stoppen met werken en met line dansen. Ze kwam wel naar de lessen maar het was een triest gezicht als je haar daar zo zag zitten, dat bleke gezicht net een glimlach en met haar voet tikte ze dan op de maat van de muziek. In maart 1999, de pijn werd haar te veel, stemde ze in met een check up in het ziekenhuis. Deze keer vonden ze wel de echte oorzaak: een astrocytoma, een van de ergst denkbare vormen van hersentumor. Het was aggressief en kon bij haar niet operatief verwijderd worden. Ze werd overgebracht naar een ziekenhuis in Brisbane maar overleed daar 3 dagen later. Met geen woorden kan je het verdriet beschrijven dat ik voelde door dit verlies van mijn lieve Anneke. Haar begrafenis werd duk bezocht en langs een erehaag van line dancers werd ze naar haar graf gedragen. Er waren zoveel mensen die nog een laatste woord tot Anneke wilde richten en vaak ging er een lach door de kerk. Anderen weer brachten tranen in mijn ogen. Dit afscheid was net als Anneke’s leven: vol en druk. Thuis was het nu leeg, ik had de reden voor mijn bestaan verloren. De toekomst zag er – op zijn minst gezegd – grauw uit.

Line dancing hield me op de been en ook mijn vrienden hielpen me er doorheen. Ik gaf het werk in het ziekenhuis op omdat ik er nu niets meer bij voelde. Ook verhuisde ik omdat de boederij allemaal herinneringen opriep, waar ik niet tegen kon. Ik ging helemaal op in mijn line dancing, omdat ik zo nog het dichtst bij Anneke kon zijn. Het schrijven van nieuwe dansen bleek een goed middel te zijn om andere gedachten uit te bannen en ik bleef maar schrijven. Onder de vele dansen waren o.a. Unmendable, Strait Dancing, Pick a Pocket en Flying High.

Tot dan toe hadden we nooit workshops gegeven behalve bij ons in de buurt, maar nu ging ik ook elders workshops geven, overal waar ik maar kon. Voor ik het eerst was ik vaker weg dan thuis en had een van mijn leerlingen opgeleid tot instructeur om me te vervangen. Hoe meer ik op reis ging, hoe beter zij door de groepen als instructeur gewaardeerd werd en binnen een jaar kon ik permanent wegblijven. Een paar jaar leefde ik als een zwerver. Ik was in Sidney waar ik les gaf voor Michael Vera Lobos en zijn partner Noel Bradey, ik ging naar het buitenland en toen een jaar naar Melbourne, waar ik bij de White Horse Bootscooters danste. Mijn leven was druk en vol, maar van binnen heerste er een leegte.

In 2001 tenslotte vertrok in naar Hervey Bay in Queensland en daar woon ik nu nog. Ik woon nu samen met Annie en het leven heeft weer zin gekregen. Zij draait zeven lessen per week en een klompen dansgroep. Ik assisteer haar maar richt me vooral op het schrijven van dansen en met workshops, dat vind ik leuker dan iedere dag weer les geven. Ik ben niet meer in de verpleging gegaan en nu ik de pensioenleeftijd bereikt heb zal dat ook wel niet meer gebeuren. De verpleging was toen een belangrijk deel van mijn leven maar ik kan toch niet zeggen dat ik het gemist heb.

Vandaag de dag is mijn leven heel anders dan in de hectische tijd op de boerderij. Ik heb een druk programma, maar toch doe ik het wat rustiger aan. Ik begin de dag met een wandelng en wat gym, dan ontbijt ik en kijk daarbij naar het nieuws op de tv. Dan ga ik naar mijn werk, dat wil zeggen, naar de andere kamer. Die heeft airconditioning en ik heb er een prachtig uitzicht over de baai. Ik noem het mijn ‘choreografie-kamer’, nogal al wat anders dan die keuken in de boerderij vroeger. Ik kan van de dag maken wat ik wil: ik kan boodschappen gaan doen, een dans schrijven, of het huis schoonmaken, als ik dat wil. En bovendien kan ik zeven keer per week gratis dansles nemen. Nou, ik leid wat je noemt een lekker leventje!

De afgelopen 12 jaar was ik redacteur van het country magazine The Line Dance Mag en dat neemt een groot deel van mijn tijd in beslag. Daarnaast surf ik veel op het net, op sites over line dancing, en – niet onbelangrijk – ik schrijf iedere dag wel een dans. Ik kan er niets aan dooen. Choreografie zit in mijn bloed. Ik schreef al dansen voordat ik aan line dancing deed en zal het wel blijven doen tot dat ik deze aarde een keer verlaat. Zeg maar dat dit mijn tick is, zo zit ik in elkaar. Ik zie overal patronen en er is niets beters dan zitten en kijken naar een groep line dancers die een dans mooi uitvoeren.

Vroeger schreef ik dansen die mijn zusje en haar vriendinnen op concerten uitvoerden. Nu schrijf ik voor een groter publiek. Dankzij de moderne techniek is de wereld klein, en mijn publiek groter… Nu dat is wat je noemt een heerlijk leventje!

E: - janwyllie@iinet.net.au

É00?? -

Link naar de dansen